

















-- Przed testami. --><-- Po testach. --><-- Przed testami. --><-- Po testach. --><-- Przed testami. --><-- Po testach. -->
Przejdź do treściW pracy z najmłodszymi dziećmi stosujemy metodę małych kroków. Podczas ćwiczenia nowej umiejętności rozkładamy ją na pojedyncze kroki. Na początku zapoznajemy dzieci z tematem, omawiamy jak powinno wyglądać konkretne zachowanie. Następnie na podstawie przedstawionych kroków wprowadzamy je w sposób zachowania się w konkretnej sytuacji – „co trzeba po kolei zrobić żeby np. zawrzeć znajomość”. Za każdym razem wzmacniamy wszystkie pozytywne zachowania, które w ramach wykonania danej umiejętności dziecko prezentuje.
Staramy się, aby podawana instrukcja była konkretna, dostosowana formą i zakresem do poziomu rozumienie uczestników.
W celu utrwalenia umiejętności zachęcamy dzieci do „odgrywanie ról”, w różnych formach: poprzez imitacje, rekonstrukcje (przypomnienie czy uczestnicy byli kiedykolwiek „w takiej sytuacji”), antycypacje (przewidywanie sytuacji w której mogą się znaleźć), modelowanie.
Na koniec zajęć dzieci otrzymują od nas informacje zwrotne. To bardzo ważne narzędzie pomagające przeformułować uczestnikom ich dotychczasowe doświadczenia społeczne na bardziej pozytywne, dbamy o ich pozytywne brzmienie. Zawsze zaczynamy od przekazania i pokreślenia tego, co udało się dziecku osiągnąć. W dalszej kolejności omawiamy trudności i umawiamy się na dalszą pracę.
Umiejętności społeczne mają wpływ na wiele sfer życia. Można się nawet pokusić o stwierdzenie, że nie ma takiej dziedziny życia, w której nie są przydatne. Osoby o wysokich kompetencjach społecznych lepiej radzą sobie w związkach małżeńskich, nawiązują trwalsze przyjaźnie i są bardziej zadowolone ze swojego życia towarzyskiego oraz zawodowego.
Przeciętne dziecko nabywa umiejętności społecznych poprzez obserwację otoczenia, w którym dorasta. Proces rozpoczyna się w momencie narodzin i trwa nieprzerwanie, aż do dorosłości.
Jeżeli napotykamy na dziecko, które zachowuje się w sposób niewłaściwy, nie przestrzega norm społecznych, to zwykle myślimy, że zostało źle wychowane, albo, że dostało niewłaściwe wzorce. Jednak nie zawsze tak musi być.
Jest grupa dzieci, które, mają kłopot z przyswajaniem tego rodzaju wiedzy i pomimo najlepszych wzorców, nie będą w stanie ich przyswoić w sposób naturalny. Dzieci takie mają trudności z rozumieniem zasad społecznych, często nie rozpoznają w sposób prawidłowy emocji, wydają się nie zauważać potrzeb innych ludzi. Istnieją dysfunkcje, które zaburzają naturalny proces nabywania umiejętności społecznych. Zaliczamy do nich m.in. autyzm, zespół Aspergera, ADHD, a także rozmaite inne dysfunkcje, które nie wychwycone i nie rehabilitowane odpowiednio doprowadzają do kolejnych zaburzeń.
Istnieją metody, aby opisywane deficyty wyrównywać, aby dać tym dzieciom szansę, na nauczenie się tego, co jest niezbędne, by radzić sobie w społeczeństwie i wieść w nim w miarę szczęśliwe życie. Temu między innymi służy Trening Umiejętności Społecznych.